غروب بود.كنار بركه نشسته بودم و غرق در افكارم به آب نارنجي بركه خيره شده بودم. سنگ كوچكي را برداشتم و به داخل آب انداختم.(آب مواج!) كلمه اي كه از كودكي بارها شنيده بودم. به موج هاي دايره مانندي كه يكي پس از ديگري بزرگ مي شدند خيره شدم. جملاتي به يادم آمد. جملاتي كه يادگار يك گفتگو بود: ((آب مواج!!! ببين چقدر كوچكند، بعد بزرگ مي شوند و خود را به بركه مي سپارندحقيقتي كه از آن بوجود آمده اند، اما يكي بايد اونهارو شروع كنه! اگه نه هيچ وقت رشد نمي كنند.)) حالا عمق اين جمله رو بعد از سال ها اونطور كه بايد فهميدم.

افكار و اعمال ما مثل آب بركه است . اگر بي توجه و گذرا به آنها بنگريم راكد مي مانند اما زماني كه آنها را شروع كنيم يكجا ساكن نيستند . بزرگ مي شوند ، رشد مي كنند، به حقيقت مي پيوندند و همه از آنها بهره مي برند. اما بايد آنها را شروع كرد. يك تلنگر ، يك سنگ، يك نگاه ، يك لحظه تامل و درك حقيقت مي تواند انسان را تا اوج برساند. مي تواند موج هايي نو بيافريند ، موج هايي كه تا ابديت انسان رشد كنند و هر بار حقيقت را فراتر از گذشته درك كنند. حقيقت انسان فراتر از يك تكرار است . فراتر از ركود و شرمساري است . حقيقت انسان دال بر غرور مثبتي است كه حاكي از موج هاي نوست. موج هايي كه با دست خود شروع مي كند وبه ديگران هديه مي دهد تا تلنگري بر آنها باشد تا بتواند آنها را نيز شروع كند. پس:

سنگ كوچكي بردار و بركه ي وجودت را ميزبان كودكان بازيگوش موج ساز تا شوق زيستن و چگونه زيستن را بياموزد. به بركه ات بياموز كه به اسارت مهتاب رضايت ندهد به او بياموز كه اگر حقيقتا به ماه عشق مي ورزد به رهايي او در آسمان خشنود باشد و خود را به ماه برساند.!!!

.

 در اندرون من بی خبر چه دانم چیست................گه خموش و گه بر دار است

 گه سخن می گوید و بیدار است........................گه فسرده ناتوان بیمار است

 گه ندایی می دهد شادابم!..............................گه زخود بی خود شود نالانم!

    مطالب این وبلاگ به وبلاگ بی انتها منتقل خواهد شد.

18سالش تموم شد . رفت تو 19 سال ، خودشو نمي گم سالگرد فوتشو مي گم. اون موقع 23 سالش بود . ارتشي بود. همه مي گن بهترين بود. خيلي مهربون بود! هميشه به مادرش مي گفت من باعث افتخارتون مي شم. مي خواست بعد از جنگ براي ادامه ي تحصيل بره آلمان. كنگ فو كار بود. هميشه به خواهرش مي گفت : آبجي از پيچ ورزشگاه كه مي پيچم بوي قرمه سبزيتو احساس مي كنم.( آخه از فاصله ي چند صد متري چطوري متوجه مي شد؟؟؟!؟!!؟!؟!) . دوستاش وقتي از دور مي ديدنش سيگارشونو خاموش مي كردن و يه جا قايم مي كردن. آخرين باري كه اومد تهران سازشو داد به رفيقش ، آخه مي خواست يه ساز جديد بخره .

هربار كه ميومد تهران خواهرزاده شو كه 5سال بيشتر نداشت روي دوشش مي نشوند و با خودش مي برد سينما . هميشه تو سينما مي خوابيد از همون اول تا آخرJ

آخرين بار موقع خداحافظي خواهرش گفت : بذار ببوسمت ، ديگه نمي بينمت ...!

هنوزم وقتي اين جمله رو ميگه چشماش پر از اشك مي شه و مي گه :كاش هيچوقت اون جمله رو به زبون نمي آوردم.

با صفا بود!

با وفا بود!

مرد بود!!!

چند ماهي گذشت ، ديگه نامه هاشم نميومد. خبر آوردن كه ...

كردها ...!

با يه تير سينشو، خونه ي امن عشقشو، دريده بودن يه تير خلاسم رو پيشوني فرمانده يادگاري گذاشته بودن!

رفت !!

محسن رفت!!

داداش محسن رفت!!

دايي محسن رفت!!

اما

مردونه رفت .!

                                                        روحش شاد

                                                        پاينده ايران

گيلانغرب

نفت شهر

ديدگاه داربلوط

به قول دايي محسنم دوستدار شما، كوچيك همه...!!!!!!!!!!!!!

هیچ ندارم که بگویم کوله بارم خالیست توشه ای برای سفر ندارم

گمشده ای بیش نیست!

هرچه می جویم باز گم نامم گم نامی که به دنبال خود می گردد

گمشده ای که خود را می جوید

من کیستم؟!؟!

گمشده ی شهر خیال؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟؟!

 قطره گر از آتش و سودا گذشت ..... ور به دریا آمد و از جان گذشت

 زندگی را از پی دریا شمرد ..... خفتگی را در ره دریا سپرد

 گر تو را از آتش و غم ذره ای است ..... این نشاید کز بر دریا گریست

 بار الها ! رب و ای آقای من ..... سر به درگاهت فرو می آورم کز عجز من

 درگذر ای خالق یکتا سرشت ..... ای که از توست هرچه خوی است و سرشت

 کفر نگویم گر تو را گویم کفر ..... کس چه داند کز تقصیر من بود کفر

 من چه گویم هرچه گویم لابه است ..... در ره تو هرچه جویم لامه است